Πολλές φορές έχουμε αναφερθεί στο γεγονός ότι η οικονομική κρίση είναι αλληλένδετη με την πολιτική. Ότι οφείλεται στο έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας στην Ευρώπη, που δημιουργεί βραδύτητα αντανακλαστικών, καθυστέρηση στις αποφάσεις, απουσία οραματικού λόγου και στόχων και, συνεπώς, βαθαίνει την οικονομική κρίση. Και αν αυτό αποτυπωνόταν σχηματικά θα ήταν ένα τρίγωνο. Η κορυφή του θα ήταν η οικονομική κρίση και η βάση του η πολιτική. Όμως, κατά τη γνώμη μου, αυτό το σχήμα διαρκώς αλλάζει και μετασχηματίζεται από τρίγωνο σε κύκλο, κάνοντας τη λύση του ακόμη πιο δύσκολη. Η πολιτική κρίση τροφοδοτεί, πλέον, την οικονομική και αυτή ενισχύει την πολιτική μετατρέποντας την σε κρίση θεσμών, σχεδόν πολιτειακή.
Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε έναν αυτοτροφοδοτούμενο κύκλο που καθημερινά να γιγαντώνεται, να εγκλωβίζει στο εσωτερικό του ό,τι πιο υγιές έχει απομείνει και να σπρώχνει σε πολιτειακή και πολιτισμική απαξίωση. Και αυτό γιατί, ακόμη και μπροστά στο δίλημμα που ετέθη για επικείμενη χρεοκοπία της χώρας, οι πολίτες αντέδρασαν πιο μαζικά, πιο πιεστικά, με τρόπο που έδειξε ότι δεν θα δεχθούν την όποια αντιμετώπιση της κρίσης προσφερθεί μόνο και μόνο για να αποφευχθεί η απειλούμενη χρεοκοπία.
Αυτό περιπλέκει τα πράγματα, δυσκολεύει τις πολιτικές κινήσεις της κυβέρνησης, ελαχιστοποιεί τους ελιγμούς και την εμφανίζει ως να μην έχει αντιστοιχία με το ζητούμενο της κοινωνικής πλειοψηφίας οπλίζοντας, ίσως, με επιχειρήματα, όσους θέτουν και ζητήματα πολιτικής νομιμοποίησης. Αλλά ακόμη κι αν υπήρχαν κάποια σημεία, στα οποία θα μπορούσε να επιτευχθεί εθνική συνεννόηση για την επαναδιαπραγμάτευση, κάτι τέτοιο γίνεται δύσκολο μπροστά στο κύμα της λαϊκής αντίδρασης. Συνεπώς, κάθε κίνηση εμβαλωματικής αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης αυξάνει την πολιτική κρίση.
Επιπρόσθετα, κάθε δομική αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης -όπως οι αποκρατικοποιήσεις- δεν προχωρά, διότι “δυνάμεις” που επιχειρούν τη συντήρηση του κομματικού και συνδικαλιστικού κράτους του χθες με αρωγή το λαϊκισμό του δήθεν ξεπουλήματος, αντιστέκονται με σθένος. Από την άλλη πλευρά, κάθε προσπάθεια ανάδειξης της πολιτικής κρίσης και, των δυνάμεων που την εξέθρεψαν και τη συντηρούν, όπως ο λαϊκισμός, ο απομονωτισμός, και ο κομματικός συνδικαλισμός, αντιμετωπίζεται με καχυποψία, βιαιότητα, και περιθωριοποίηση από τις δυνάμεις που δίνουν τη μάχη για την προάσπιση των χαρακωμάτων του χθες. Όσο, όμως, η πολιτική κρίση δεν αντιμετωπίζεται τόσο ο χρόνος κυλά αναξιοποίητος, οι ευκαιρίες χάνονται, η χώρα βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην οικονομική κρίση, δίκαιοι και άδικοι στόχοι γίνονται ανέφικτοι. Συνεπώς, βάσιμα ισχυριζόμαστε ότι κάθε προσπάθεια συστημικής αντιμετώπισης της πολιτικής κρίσης γιγαντώνει τον λαϊκισμό, αυτός μεγιστοποιεί τις θυμικές αντιδράσεις, αυτές παραλύουν το πολιτικό σύστημα και η παράλυση ενισχύει την οικονομική κρίση.
Ξέρουμε ότι αν το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι η αντιπαραγωγικότητα, αυτό οφείλεται στη γιγάντωση ενός σπάταλου και αναποτελεσματικού κράτους εξαιτίας και των πελατειακών σχέσεων εξάρτησης του εκλογικού μας συστήματος. Το πρόβλημα της υπερκατανάλωσης είναι συνέπεια της σπατάλης που δημιούργησε ο ανέξοδος λαϊκισμός, ότι όλοι δικαιούμαστε να ζούμε καλύτερα χωρίς να κοπιάζουμε περισσότερο.
Η γιγάντωση του κράτους που μετέτρεψε τον εαυτό του σε επιχειρηματία, αλλά ράθυμο και αντιπαραγωγικό, οφείλεται στην εύκολη λύση της ανεργίας μέσω του βολέματος που απορρέει από τις παραδοσιακές σχέσεις πατρωνίας και εξάρτησης. Οικονομική συνέπεια αυτού ήταν ο υπέρμετρος δανεισμός και η εύκολη επίλυση των προβλημάτων με δανεικά, που μετατοπίζονταν στην επόμενη γενιά, με αποτέλεσμα σήμερα ο λογαριασμός να φτάσει σε εμάς. Συνεπώς η πολιτική κρίση γέννησε την οικονομική, η οικονομική μεγιστοποιεί την πολιτική και το ανάποδο.
Όποια προσπάθεια αυτή τη στιγμή, ακόμη και παράλληλης αντιμετώπισης των δυο κρίσεων, μπορεί να εκτοξεύσει την ταχύτητα του αυτοτροφοδοτούμενου κύκλου σε σημείο που να ενισχυθεί ο επάλληλος της θεσμικής, πολιτειακής, πολιτισμικής κρίσης που έχει ήδη ξεκινήσει. Η Κυβέρνηση που ταλαιπωρείται από έντονα σημάδια κόπωσης, παράλυσης, εσωτερικής συνοχής δεν μπορεί να καταδικάσει τη χώρα σ’ αυτό το τέλμα. Χρειάζεται βαλβίδα εκτόνωσης ή θεσμικής διεξόδου. Αν δεν τα καταφέρνει ας ζητήσει τη πολιτική νομιμοποίηση της δημοκρατικής διαδικασίας, έστω κι αν εκεί υπάρχουν επικίνδυνες στροφές στην ανηφόρα.
http://www.aixmi.gr/index.php/paralyth-hkyvernhsh-setelma-hxwra/
