
ακολουθήσουν οι συνταξιούχοι. Η χρόνια πικρία μας εναντίον των «καρεκλοκένταυρων», επιτέλους δικαιώθηκε. Μειώσεις μισθών, μετατάξεις, εφεδρείες, αναγκαστικές συνταξιοδοτήσεις, και τώρα απολύσεις. Ποια μονιμότητα και πράσινα άλογα; Ο κοινωνικός αυτοματισμός κυριάρχησε, άσχετα αν δεν ήταν τόσο αυτόματος όσο σχεδιασμένος, και πολύ καλά μάλιστα. Όλα βαίνουν σύμφωνα με την διάσημη ρήση του πάστορα Martin Niemmoler, «πρώτα ήρθαν για τους κομμουνιστές….», και τώρα φαίνεται πως πλησιάζουμε στη φάση του «ποιος θα υπερασπιστεί εμένα, αφού δεν έμεινε κανείς….». Και πράγματι, πέφτουν κάποιες ντουφεκιές, αλλά πιο πολύ για την τιμή των όπλων. Γιατί να ξεσηκωθεί ο κόσμος, και η κοινωνία; Για τους έξτρα μισθούς των ιδιωτικών υπαλλήλων; Αφού αυτοί έκαναν την πάπια, όταν στο στόχαστρο της τρόικας ήταν οι δημόσιοι υπάλληλοι… Έχει ο καιρός γυρίσματα. Ποιος άλλος να τους στηρίξει λοιπόν; Οι ήδη άνεργοι; Χλωμό το βλέπω… Τώρα λοιπόν, που ήρθε και η δική τους σειρά, αισθάνονται κι αυτοί το αγγούρι. Και όχι τόσο αυτό της τρόικας, όσο της απουσίας στήριξης και αλληλεγγύης από την υπόλοιπη ελληνική κοινωνία. Αυτήν που άλλωστε αποτελείται κυρίως από δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους. Από μισθωτούς δηλαδή (και ανέργους). Που αφού τους έβαλαν να φαγωθούν μεταξύ τους, τους απομόνωσαν, και τους έφεραν εκεί