Τα έχουμε πει σχεδόν όλα κι όμως τα πιο σημαντικά γιατί μένουν αναπάντητα. Μάλλον κάνουμε λάθος ερωτήσεις κι όλο μπλέκουμε σε λάθος μονοπάτια. Είναι η αιώνια πληγή του ανθρώπου να διστάζει μπροστά στα σταυροδρόμια και να περιμένει κάποιον να του φωνάξει που να πάει χωρίς να ρωτήσει μέσα του ποιος είναι ο σκοπός του ταξιδιού του. Να περιμένει μόνιμα κάποιον άλλον να του παρουσιάσει μια πυξίδα. Ακόμα κι οι πιο απλοί οργανισμοί στη φύση ξέρουν να διαβάζουν τη πυξίδα τους. Εμείς νοιώθουμε συνέχεια χαμένοι. Είναι εύκολο τελικά να κατευθύνει τους ανθρώπους κάποιος αν απλά τους κατασκευάσει μια ψεύτικη ελπίδα ένα ψεύτικο σκοπό. Αυτό δεν έκαναν πάντα όσοι εξουσίαζαν αυτό το κόσμο? Αυτό δεν κάνουν και τώρα? Χαρίζουν δεκανίκια στους ανθρώπους που αισθάνονται μόνιμα φοβισμένοι να περπατήσουν μόνοι τους κι όταν θέλουν να τους υποτάξουν τους τα