Όταν ο λαός γίνεται μια «γροθιά»......Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟ ΕΧΕΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ.....

• 
  
• 
  
• 
  

«Λαός ενωμένος, ποτέ ηττημένος», είναι μια από τις πλέον συνηθισμένες φράσεις που «ζωντανεύει» κατά καιρούς στα χείλη των διαδηλωτών ανά τον κόσμο, ανεξαρτήτως εθνικότητας και χρώματος.
Μια φράση που μετουσιώνεται σε πράξη όταν οι πολίτες του κόσμου παύουν να παρακολουθούν αμέτοχοι τις εξελίξεις και συσπειρώνονται ενάντια στην «απειλή» όποια μορφής κι αν είναι αυτή.
Ωστόσο, όσο συνηθισμένη και χιλιοειπωμένη μπορεί να είναι η φράση αυτή, άλλο τόσο δύσκολο είναι να παραμείνει ενωμένος ένας λαός. Δεν είναι όμως και απίθανο. Άλλωστε, η ίδια η ιστορία το έχει αποδείξει. Γεγονότα όπως ο Μάης του ’68 στη Γαλλία και η Ματωμένη Κυριακή στη Βόρεια Ιρλανδία είναι μερικά μόνο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Γιατί πολλές φορές, ακόμα κι αν είναι αδύνατον κάποιοι άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους αγωνιζόμενοι να επιστρέψουν, η λέξη «συγγνώμη» από τα χείλη ενός πρωθυπουργού θα μπορούσε να είναι μια μορφή δικαίωσης του αγώνα.
Στη συνέχεια σας παραθέτουμε κάποιες από τις σημαντικότερες διαδηλώσεις-εξεγέρσεις που έχουν γίνει ποτέ. Όχι μόνο από πλευράς αριθμού θυμάτων αλλά και έντασης. Καθώς ακόμα και η απώλεια

ΦΩΝΗ ΛΑΟΥ.......

Γιάννης Ρίτσος, Ο Λαός

Τούτος ο λαός, αφέντη μου, δεν ξέρει πολλά λόγια,
σωπαίνει, ακούει, κι όσα του λες τα δένει κομπολόγια.

Και κάποιο βράδυ - πες σαν χτες - υψώνει το κεφάλι

κι αστράφτουνε τα μάτια του κι αστράφτει ο νους του πάλι.

Κι όπως περνάν κι όπως βροντάν, μαδάει ο αγέρας ρόδα

κι από τη λάσπη ξεκολλά της Ιστορίας η ρόδα.

Και τούτο το περήφανο, τ' άμετρο ψυχομέτρι,

μόνη σημαία το φως κρατεί, μόνο σπαθί το αλέτρι.

Κι από τους τάφους ξεκινάν όλοι οι νεκροί του Αγώνα

και μπαίνουν πάλι στη σειρά με σιδερένιο γόνα.

Και φέγγουνε τα μάτια τους σ' όλο το μέγα βάθος

σάμπως Ανάστασης κεριά μετά από τ' Άγιο Πάθος.

Νάτος, περνάει ο αδούλωτος στρατός της δικαιοσύνης

και πάει να σπείρει όλη τη γης με στάρι κι άστρα

Πρόκειται για την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαο

“Υπάρχει ένας δρόμος που μπορεί να τον βαδίσει μονάχα ένας. Ποιος; Εσύ! Πού πηγαίνει; Μη ρωτάς Βάδισέ τον!”
Είναι ένα από τα αποφθέγματα που ταιριάζουν αυτές τις δύσκολες για τους Έλληνες, ημέρες. Την Τρίτη και την Τετάρτη οι βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου μέσα σε αυτό και οι πολίτες έξω από αυτό έχουν να βαδίσουν το δικό τους δρόμο. Κατά τη γνώμη των περισσότερων, δεν είναι δύο οι δρόμοι. Δεν είναι “Μνημόνιο” και “όχι στο Μνημόνιο”. Η επιλογή που πρέπει να κάνουν όλοι είναι αν οδηγούμαστε σε απίστευτα δεινά, αν η Ελλάδα που ξέραμε θα ζει και αργότερα. Και δεν εννοούμε την