Άρθρο-φωτιά του Γ. Ραγκούση για το μεταπολιτευτικό πολιτεύεσθαι «άλλα λέω, άλλα εννοώ, τελικά άλλα πράττω, άλλα ψηφίζω και άλλα εφαρμόζω».

Η απεργία των ιδιοκτητών ταξί ήταν μια αναιτιολόγητη απεργία που ουδέποτε έπρεπε να είχε ταλαιπωρήσει την ελληνική κοινωνία, όπως αποδείχθηκε από τον τρόπο που ξεκίνησε και τον τρόπο με τον οποίο ανεστάλη. Ανέδειξε όμως μια πολλαπλή σύγκρουση που υπερβαίνει το συγκεκριμένο θέμα και μας υποχρεώνει να αναμετρηθούμε με τις μεγάλες προκλήσεις που έχει μπροστά ο τόπος. Είναι ευθύνη μας να αναδείξουμε την πολιτική ουσία της σύγκρουσης αυτής:
1. Είναι σύγκρουση για την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος. Το πολιτικό σύστημα θα συνεχίσει να κλυδωνίζεται συθέμελα αν δεν τερματίσει οριστικά την πρακτική του μεταπολιτευτικού πολιτεύεσθαι στη βάση του «άλλα λέω, άλλα εννοώ, τελικά άλλα πράττω, άλλα ψηφίζω και άλλα εφαρμόζω». Η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού που τάσσεται υπέρ της απελευθέρωσης και της αναβάθμισης του επαγγέλματος των ταξί αυτό είναι που αξιώνει: συνέπεια λόγων και έργων, ανάκτηση της αξιοπιστίας της πολιτικής και έτσι της εμπιστοσύνης των πολιτών.
Στην εμπιστοσύνη των Ελλήνων πολιτών προστίθεται βέβαια και η εμπιστοσύνη της διεθνούς κοινωνίας που και αυτή θεμελιώνεται στην αξιοπιστία. Γι’ αυτό είναι προφανές σε όλους ότι η δήθεν κριτική για χειρισμούς, η προσχηματική προτροπή για συμβιβασμούς, η υποκριτική πίεση για λήξη της απεργίας με «αμοιβαίες υποχωρήσεις», υπέκρυπτε στην πραγματικότητα την έλλειψη πολιτικής βούλησης για απελευθέρωση. Αν είχε εκφραστεί ως τέτοια θα ήταν θεμιτή. Το ότι συγκαλύφθηκε για

