Ο κ. Γ. Παπανδρέου είναι ο τελευταίος σ’ αυτή τη χώρα που πρέπει να διαμαρτύρεται για τα μέσα ενημέρωσης.
Δεν υπάρχει πολιτικός επί του πλανήτου που να έτυχε τέτοιας ευνοϊκής μεταχείρισης από την πρώτη στιγμή του αρχηγικού βίου του.
Μάχη έδωσαν τα μέσα ενημέρωσης για να τον επιβάλουν στην ηγεσία του κόμματός του.
Κι’ όταν ανέλαβε – με το γνωστό «θαμπό δαχτυλίδι» και άλλα ευτράπελα – και ενώ προετοιμαζόταν η «πορεία του προς τη βάση», ώστε να κερδίσει και τον τίτλο του λαοπρόβλητου ηγέτη για τον οποίο, ως μοναδικό υποψήφιο, έσπευσαν στις κάλπες ένα εκατομμύριο άνθρωποι (κοψοχέρηδες σήμερα, τους οποίους λίγο αργότερα έψαχνε να τους βρει ταχυδρομώντας ένα εκατομμύριο επιστολές), το τι έγινε δεν περιγράφεται!
Τότε, το 2004, ενώ η χώρα βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο, τα μέσα ενημέρωσης πραγματοποίησαν 87(!) διακοπές προγράμματος μέσα σε μια εβδομάδα για να τον δείχνουν απλώς να… μπαινοβγαίνει στο σπίτι του!
Κι’ όταν αποφάσισε, το 2009, να εκβιάσει εκλογές για να βρεθεί μια ώρα αρχύτερα στην εξουσία, ώστε να… μας σώσει εγκαίρως, έγινε ο κακός χαμός!
Το τι συνεντεύξεις – και με πόσες υποσχέσεις – έδωσε δεν λέγεται.
Από κοντά και η παρέα του, που εν μια νυκτί ανέλαβε επίσης να μας σώσει, τα ανίκανα μέλη της οποίας προστέθηκαν στους άλλους τους παραδοσιακά και διαχρονικά ανίκανους από το ανδρεϊκό και το σημιτικό παρελθόν.
Ξαφνικά τα μέσα ενημέρωσης παρουσίαζαν στον κόσμο την ικανότερη ομάδα του κόσμου, με τις σούπερ (οικονομικές, για να μην ξεχνιόμαστε) σπουδές, διαφημίζοντας τις προηγούμενες θέσεις τους
