Έχουμε ξαναγράψει στο παρελθόν το παράδοξο του να χορηγεί εγγυήσεις το Δημόσιο στις τράπεζες έτσι ώστε αυτές να δανειοδοτούνται με 1% απο την ΕΚΤ, και οι ίδιες Τράπεζες το δανείζουν με επιτόκιο 4.8% χωρίς μάλιστα τα χρήματα που λαμβάνουν να δίνονται ως δάνεια προς τους μικρομεσαίους και όσους έχουν ανάγκη.
Η ιστορία βέβαια δεν είναι χθεσινή και μας πάει πίσω τριάμιση χρόνια: στις 11 Νοεμβρίου του 2008, η ΝΔ έφερε στη Βουλή, προς συζήτηση, πρόταση για την παροχή στήριξης στις ελληνικές τράπεζες, 28 δις ευρώ, σε ρευστό και εγγυήσεις, με κρατική κάλυψη. Στο σχετικό νόμο τότε (Ν. 3723/ΦΕΚ 250-9/ΔΕΚ 2008) υπήρχε προαπαιτούμενο για τις εγγυήσεις αυτές ότι θα χρησιμοποιηθούν για την στήριξη της ελληνικής οικονομίας. Αναφερόταν συγκεκριμένα ότι οι τράπεζες οφείλουν να χρησιμοποιούν το προϊόν των εγγυήσεων για χορήγηση δανείων, στεγαστικών και προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις με ανταγωνιστικούς (προνομιακούς) όρους. Η διάταξη αυτή, περιοριστική για τις τράπεζες ως προς την διαχείριση των εγγυήσεων, κάθε άλλο παρά θεωρήθηκε ευνοϊκή από την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών, αλλά επειδή οι τράπεζες λειτουργούν ως κράτος εν κράτη στην χώρα μας (και όχι μόνο), δεν εφαρμόστηκε ποτέ.
Η υπόθεση όμως, δε σταμάτησε εδώ, αλλά συνεχίστηκε με "γαλαντόμες" κινήσεις, χωρίς άμεσο αντίκτυπο στην οικονομία. Συγκεκριμένα οι κυβερνήσεις Παπανδρέου- Παπαδήμου, με υπουργούς Οικονομικών τους κ. Παπακωσταντίνου και κ. Βενιζέλο, πέρασαν έξι (6) νόμους από το Κοινοβούλιο για την παροχή κρατικών εγγυήσεων
Η ιστορία βέβαια δεν είναι χθεσινή και μας πάει πίσω τριάμιση χρόνια: στις 11 Νοεμβρίου του 2008, η ΝΔ έφερε στη Βουλή, προς συζήτηση, πρόταση για την παροχή στήριξης στις ελληνικές τράπεζες, 28 δις ευρώ, σε ρευστό και εγγυήσεις, με κρατική κάλυψη. Στο σχετικό νόμο τότε (Ν. 3723/ΦΕΚ 250-9/ΔΕΚ 2008) υπήρχε προαπαιτούμενο για τις εγγυήσεις αυτές ότι θα χρησιμοποιηθούν για την στήριξη της ελληνικής οικονομίας. Αναφερόταν συγκεκριμένα ότι οι τράπεζες οφείλουν να χρησιμοποιούν το προϊόν των εγγυήσεων για χορήγηση δανείων, στεγαστικών και προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις με ανταγωνιστικούς (προνομιακούς) όρους. Η διάταξη αυτή, περιοριστική για τις τράπεζες ως προς την διαχείριση των εγγυήσεων, κάθε άλλο παρά θεωρήθηκε ευνοϊκή από την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών, αλλά επειδή οι τράπεζες λειτουργούν ως κράτος εν κράτη στην χώρα μας (και όχι μόνο), δεν εφαρμόστηκε ποτέ.
Η υπόθεση όμως, δε σταμάτησε εδώ, αλλά συνεχίστηκε με "γαλαντόμες" κινήσεις, χωρίς άμεσο αντίκτυπο στην οικονομία. Συγκεκριμένα οι κυβερνήσεις Παπανδρέου- Παπαδήμου, με υπουργούς Οικονομικών τους κ. Παπακωσταντίνου και κ. Βενιζέλο, πέρασαν έξι (6) νόμους από το Κοινοβούλιο για την παροχή κρατικών εγγυήσεων
















